تبلیغات
آینده روشن - درس‌هایی از زندگی خانوادگی حضرت زهرا(س) و حضرت علی(ع)
http://www.shirazi.ir/monasebat/05-jamadi-1/sh_harate.zahra/images/yazahra01.jpg

حمایت از همسر

یكی از مهم‌ترین شاخصه‌هایی كه در ژرفابخشی محبت و در پی آن، استحكام خانواده مؤثر است، حمایت از همسر است. زن و شوهر در زندگی، غیر از نقش همسری در دیگر روابط اجتماعی و سیاسی نیز نقش‌هایی بر عهده دارند. یكی از نمونه‌های تأثر برانگیز، دفاع حضرت فاطمه زهرا(س) از همسر بزرگوارش در جریانی است كه علی(ع) را با اكراه و اجبار برای گرفتن بیعت به مسجدالنبی می‌بردند. فاطمه(س)، بانوی دو عالم، برای دفاع از علی(ع) تا درب مسجد آمد و در تأكید بر یاری همسرش چنین فرمود: «به خدا سوگند، ای سلمان! از درب مسجد مدینه پا بیرون نمی‌گذارم، تا آنكه پسر عموی خود را با چشمان خودم سالم ببینم».[1] 
ابراز محبت به همسر
نشان دادن محبت قلبی به همسر، امری تأكید شده در روابط میان زن و شوهر است. بنیان خانواده‌های به دور از محبت‌ورزی، بسیار سست و شكننده است. گفتن و شنیدن كلمات محبت‌آمیز، لازمه موفقیت در زندگی زناشویی است كه البته به این نیاز متقابل، باید با رعایت برخیاصول، به بهترین شكل پاسخ گفت.
زندگی حضرت زهرا(س)، سرشار از گفتار آمیخته به احترام و عطوفت به حضرت علی(ع) بود. این بانوی بزرگوار در خطابی محبت‌آمیز به همسرش می‌فرمود: «روح من فدای روح تو بُوَد و جان من سپر بلای جان تو باشد.»[2] از علی(ع) نقل می‌كنند: «هرگاه به فاطمه می‌نگریستم، همه ناراحتی‌ها و غم‌هایم برطرف می‌شد».[3]
آراستن ظاهر و باطن برای همسر
از ویژگی‌های شایسته خانواده آرمانی در اسلام، آراستگی ظاهر و باطن همسران برای یكدیگر است.
حضرت علی(ع) می‌فرماید: «زیبایی باطن، در حسن نیت و زیبایی درون است».[4]
حضرت فاطمه(س)، الگوی برتر زنان مسلمان، برای زینت و استحباب، انگشتری به‌دست می‌كرد و از زبان رسول خدا(ص)، به دست كردن انگشتر را سفارش می‌فرمود: «هركس انگشتری عقیق به دست كند، همواره خیر می‌بیند».[5]
این بانوی گرامی همواره بر آن بود در محیط خانه و خانواده، خوش‌بو و آراسته باشد و موهبت زیبایی و جمال بی‌مانندش را تنها برای همسرش علی(ع) بیاراید و او همیشه نزد خود عطر نگه می‌داشت. ام‌سلمه می‌گوید:
از ریحانه پیامبر خدا(ص) عطر خواستم و گفتم: سرورم! آیا عطر و بوی خوشی‌نزد خویش دارید؟ ایشان فرمود: آری و بی‌درنگ شیشه عطری آورد و اندكی از آن را بر كف دستم ریخت. بوی خوشی از آن برخاست كه هرگز به مشامم نرسیده بود. [6]
ایشان در واپسین لحظه‌های زندگی‌اش به اسماء فرمود: «عطر مرا كه همیشه خود را با آن عطرآگین می‌كردم، بیاور...».[7]
صبر و بردباری
از مؤثرترین ویژگی‌های اخلاقی در جهت موفقیت در محیط خانواده، دست‌یابی به كیمیای صبر است. در هر خانواده‌ای كه عنصر صبر آسیب ببیند، بنای محبت و استحكام نیز آفت خواهد پذیرفت. درس گرفتن از زندگی پربار حضرت فاطمه(س)، راهكارهای ارزنده‌ای برای صبرپیشگی در برابر سختی‌ها در مقابل همه خانواده‌ها قرار می‌دهد. حضرت زهرا(س) در سنین پایین با علی(ع) پیمان ازدواج بست و از میان خواستگاران، علی(ع) را با وجود زهد و ساده‌زیستی‌اش برگزید. محورهای صبر و شكیبایی حضرت فاطمه(س) در همسرداری و همراهی با علی(ع) را می‌توان در پنج مورد زیر برشمرد:
1. تحمل سرزنش‌ها؛ حضرت فاطمه(س) پس از انتخاب زندگی ساده علی(ع)، بسیار سرزنش شد و در برابر همه سرزنش‌ها به نیكی صبر می‌فرمود.
2. تحمل سختی‌های كار منزل و خدمت در خانه.
3. تحمل مشكلات فراوان در زمان غیبت‌های طولانی حضرت امیر‌المؤمنین علی(ع) در طول جنگ‌های صدر اسلام.
4. شریك شدن در غم علی(ع) و تحمل رنج‌های او و همراهی صبورانه با وی.[8]
تقسیم كار در خانواده
با تعیین مسئولیت‌ها و تقسیم كارها، از سنگینی‌ بار تكالیف كاسته می‌شود و این همكاری متقابل، زمینه تحكیم پیوند مودت بین زن و شوهر را فراهم می‌آورد. این امر، یكی از عوامل شادابی و تكامل خانواده است. در زندگی فاطمه(س) نیز این مهم با تقسیم كارها میان اعضای خانواده انجام می‌گرفت. امام باقر(ع) فرموده است:
حضرت فاطمه(س)، كارهای خانه را با حضرت علی(ع)، این‌گونه تقسیم كرد كه خمیر كردن آرد، نان پختن، تمیز كردن و جارو زدن خانه به عهده فاطمه(س) باشد و كارهای بیرون از خانه از قبیل جمع‌آوری هیزم و تهیه مواد اولیه غذایی را علی(ع) انجام دهد.[9]
از امام صادق(ع) نیز در این‌باره نقل شده است:
تقسیم كار با رهنمود رسول خدا(ص) انجام گرفت؛ وقتی آن حضرت بیان داشت كه كارهای داخل منزل را فاطمه(س) و كارهای بیرون از خانه را علی(ع) انجام دهد، فاطمه(س) با خوش‌حالی این‌گونه فرمود: «جز خدا كسی نمی‌داند كه از این تقسیم كار تا چه اندازه‌ای خوش‌حال شدم؛ زیرا رسول‌خدا(ص) مرا از انجام كارهایی كه مربوط به مردان است، باز داشت.[10]
خانه‌های آسمانی(2): سیره خانوادگی امام‌حسین(ع)
امام حسین(ع) با همسران و فرزندان خویش در نهایت ادب و مهربانی رفتار می‌كرد. عقاد می‌نویسد:
حسین(ع) از آن كسانی بود كه به فرزندان خویش محكم‌ترین علاقه‌ها را و در حق همسرانش بهترین عواطف را داشت. ایشان درباره همسر باوفایش رباب و دختر شیرین سخنش سكینه چنین می‌گفت:
به جان خود سوگند! خانه‌ای را دوست می‌دارم كه سكینه و رباب را میزبانی كند. من این دو را دوست می‌دارم و مالم را در راه آنان می‌دهم و كسی نمی‌تواند مرا بر این علاقه و دوستی ملامت كند.[11]
آری، دوستی و صمیمیت، بنای خانواده را محكم و استوار و از فروپاشی آن جلوگیری می‌كند. ثمره این وفاداری و انس امام با همسرش را، در رفتار همسر آن حضرت پس از شهادتش می‌بینیم.
رباب، همسر باوفای امام حسین(ع)، تا واپسین دم حیات، از ایشان جدا نشد و تا لحظه شهادت شوهر والامقام خود با افتخار، در كنار او تمام رنج‌ها را به جان خرید.
خانه‌های آسمانی(3): ادب حضرت علی‌اكبر(ع)
علی‌اكبر(ع)، شبیه‌ترین فرد به پیامبر در چهره و رفتار و گفتار بود. تربیت علی‌اكبر(ع)، برترین تربیت بود؛ مربیان او علی(ع)‌ـ باب مدینه علم ـ و حسن و حسین(علیهماالسلام) ـ میوه درخت دانش و بینش نبوی ـ بودند. او نزد پدر گرامی‌اش حسین بن علی(ع) و در دامان پاك مادر بزرگوارش لیلا پرورش یافت.
علی‌اكبر(ع) به زینت اخلاق نیك و ادب، آراسته و آن را از اجداد پاك و مطهرش به ارث برده بود. او در حضور پدر و مادر گرامی‌اش با احترام می‌نشست و بدون اجازه پدر سخن نمی‌گفت.
او حتی هنگامی كه قصد رفتن به میدان جنگ را داشت، از محضر پدر اجازه پیكار می‌خواست.
حضرت علی‌اكبر(ع) در نهایت ادب و معرفت، نمونه انسان ِكامل بود. او هرگز سخن بی‌اساس نمی‌گفت و با آنكه در سنین جوانی بود، هرگز سخنی برخلاف ادب بر زبان جاری نكرد.
با اینكه علی‌اكبر(ع) مولود نبوت و ولایت بود، در فروتنی نظیر نداشت و مانند عبدی در محضر پدر حاضر می‌شد.
علی‌اكبر(ع) بر اساس دستور قرآن كریم، آرام، فروتن، مؤدب و متفكر بود و پیوسته خود را به حسب و نسب عالی قریش و خاندان نبوت و ولایت منسوب می‌كرد، بدون آنكه تكبر ورزد.
تواضع است دلیل رسیدن به كمال
كه چون سوار به مقصد رسد پیاده شود[12]

پی نوشت:

[1]. محمد بن محمد مفید، اختصاص، قم، جامعة المدرسین، 1374، ص 188.
[2]. مهدی حائری مازندرانی، كوكب الدری، قم، مكتبة الحیدریه، 1374، ج 1، ص 196.
[3]. علامه مجلسی، بحارالانوار، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ج 43، ص 134.
[4]. غررالحكم و دررالكلم، ص 41.
[5]. شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، قم، نشر مؤسسه آل البیت، 1409هـ . ق، ج 8، ص 249 و ج 3، ص 40.
[6]. بحارالانوار، ج 43، ص 95.
[7]. علی بن عیسی اربلی، كشف الغمة فی معرفة الائمة، تهران، اسلامیه، 1381، ج 2، ص 62.
[8]. نك: كتاب زنان، صص 163 و 164.
[9]. محمد دشتی، نهج‌الحیاة، قم، مؤسسه تحقیقاتی امیرالمؤمنین(ع)، 1375، ص 168.
[10]. میرزاحسین نوری، مستدرك الوسائل، مؤسسه آل‌البیت، ج 13، ص 48.
[11]. لطف‌الله صافی‌گلپایگانی، پرتویی از عظمت امام حسین(ع)، قم، نشر حضرت معصومه(س)، 1379، چ 1، ج2، ص 172.
[12]. دیوان صائب تریزی، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، ج 1، ص 128.
 http://paki21.blogfa.com



طبقه بندی: مذهبی،

تاریخ : پنجشنبه 24 فروردین 1391 | 07:14 ب.ظ | نویسنده : نور العلم | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • دست بند